Dreams of Purpose and Reclaiming Life

 

January 2026: The Contest

Yesterday I had a dream that left me feeling unusually powerful - almost startlingly so, given my current circumstances.

In the dream, there was a kind of contest or trial, and I was one of the contestants. A river was flowing underneath, and the challenge was to cross from one bank to the other by holding onto a tire suspended above the water.

At some point, I was fined or penalized - I don’t remember exactly why, but it felt like punishment for disobedience or not following the rules precisely. Because of this, instead of being allowed to cross immediately, I was required to stand on the opposite bank and physically hold the tire steady while the other contestants crossed.

I could feel the strain - real physical pressure in my body - as I held the tire for them. It was exhausting, but I endured it. What stood out was that the spectators were applauding my strength and resistance as I did this.

After some time, I was finally given permission to compete myself. I remember jumping into the water, staying afloat, and seeing the opposite bank clearly. I don’t recall the exact moment of crossing, but I remember being absolutely certain that I could do it. There was no doubt. Before moving forward, I consciously reminded myself of the rules, wanting to make sure I followed them correctly and completed the contest successfully.

I also remember that once I reached the other side, I was supposed to say something - a kind of declaration or statement. What I planned to say was something like this: I may not be the best version of myself right now, but I don’t want to be anyone else. I am confident in being myself. I don’t remember the exact wording, but the meaning was clear.

This kind of dream is rare for me, which makes it even more striking. In real life, I am currently unemployed, without income, and uncertain about my future. I’ve chosen a direction, but I don’t yet have tangible evidence that my life is progressing. And yet, the dream reflected an unshakable confidence - not tied to external success, but rooted in who I am.

Right now, I’m living at my parents’ house with my brother and his family. It’s no longer truly my home. Still, as I observe myself in this environment, I notice how grounded I’ve become - not easily shaken, even in a situation where I objectively lack stability. I feel my own power clearly. 

The night I had the dream, before going to sleep, I saw my mother lighting candles in front of religious icons, as she often does. I’m not particularly religious, but I approached the icons and asked the universe for something very specific: a life where I’m engaged in meaningful, interesting work; where I interact freely and enjoyably with different kinds of people; where I can fully awaken and inhabit my feminine energy - emotionally, mentally, and physically.

That was the same night I had this dream.

This is why the dream astonished me so deeply. I hope it reflects my inner state - not just a fleeting image, but a real signal of who I am becoming.

February 2026: The Displacement of Home

თებერვალი, 2026

მშობლების სახლში გატარებული დაახლოებით ერთი თვის შემდეგ დედაქალაქში, ჩემს ბინაში დავბრუნდი. ჯერ კიდევ არ მაქვს კონკრეტული გეგმა, ზუსტად რის გაკეთებას ვაპირებ.

როდესაც გადავწყვიტე, რომ წამოსვლის დრო იყო, ბოლო ხუთი დღე საკმაოდ დაძაბული აღმოჩნდა. შფოთვა დამეწყო და ძილი დამერღვა. მანამდე, თითქმის ოცი დღის განმავლობაში, უჩვეულოდ მოდუნებული ვიყავი და თითქმის არაფერზე ვფიქრობდი. როგორც კი გავიაზრე, რომ დაბრუნების დრო ახლოვდებოდა, შფოთვაც მაშინვე დამიბრუნდა.

მკაფიო გეგმის გარეშე დაბრუნების ერთ-ერთი მიზეზი ის არის, რომ ჯერ კიდევ მაქვს დასასრულებელი პროექტი, რომელიც გასული წლის ივნისში დაიწყო. გულწრფელად რომ ვთქვა, ეს ჩემთვის ძალიან უსიამოვნო საქმეა, რომელშიც გავიჭედე. ვიცი, რომ ვალდებულება მაქვს, ბოლომდე მივიყვანო, მაგრამ ყოველ ჯერზე, როცა მასზე ვფიქრობ, გაქცევის ძლიერი სურვილი მიჩნდება. ვიცი, რომ ამ ყველაფრის მიუხედავად, მომიწევს მისი დასრულება — თუნდაც ეს პროცესი ჩემთვის საკმაოდ მტკივნეული აღმოჩნდეს. რატომ გახდა ეს პროექტი ჩემთვის ასეთი მძიმე, გრძელი ამბავია და აქ არ მოვყვები.

გუშინ ნანახი სიზმარი იმ სიზმრების სრული ანტიპოდი იყო, რომლებიც მშობლების სახლში ყოფნისას ვნახე.

თითქოს სახლში დავბრუნდი, თუმცა სიზმარში ნანახი სახლი ჩემს რეალურ ბინას საერთოდ არ ჰგავდა — უფრო კერძო სახლს ჩამოგავდა. აივანზე ჩამოკიდებულ ჰამაკში უცხო კაცი იწვა. ამ უცნაური სცენის გამო გაოცება და დაბნეულობა ვიგრძენი.

სახლში რომ შევედი, შევნიშნე, რომ ის ორ ნაწილად იყო გაყოფილი. ერთი ნაწილი რემონტის პროცესში იყო, მეორე ოთახი კი ცარიელი. მოგვიანებით, როდესაც სიზმარშივე კვლავ დავბრუნდი სახლში, ის მეორე ოთახიც დაკავებული დამხვდა. უცხო კაცს პირდაპირ ჩემს საწოლში ეძინა. სწორედ იმ მომენტში გავიაზრე, რომ ეს სახლი ჩემი ადგილი აღარ იყო.

შემდეგ ეპიზოდში საკუთარი თავი ტყეში მძინარე აღმოვაჩინე. ღია ცის ქვეშ მდგარ საწოლში ვიყავი წამოწოლილი. რაღაცნაირად ვახერხებდი იქ ძილს, მაგრამ საბოლოოდ მაინც ვცადე სახლში დაბრუნება. ყოველ ჯერზე, როცა ვამოწმებდი, სახლი ისევ სრულად დაკავებული მხვდებოდა — ერთი ოთახი არეული, მეორე კი უცხოს მიერ მითვისებული.

ასე რომ, ისევ ტყეში დავბრუნდი, მაგრამ ამჯერად ღია ცის ქვეშ მდგარი საწოლიც კი გამქრალიყო. თავშესაფრის ძებნა დავიწყე — იქნებ დივანი ან რაიმე ადგილი მეპოვა, სადაც დასვენებას შევძლებდი. მწერების და გველების შიში მიპყრობდა. ისიც კი შევნიშნე, რომ ძაღლები უკან მომყვებოდნენ. განუწყვეტლივ ვფიქრობდი, საით წავსულიყავი და სად მეპოვა ადგილი, სადაც უბრალოდ შევძლებდი გაჩერებას და დაძინებას.

თავიდან ვიფიქრე, რომ სიზმარში ნანახი სახლი ჩემს ბინას განასახიერებდა. მოგვიანებით კი უფრო ლოგიკური გახდა ჩემთვის, რომ ის, სავარაუდოდ, მშობლების სახლის სიმბოლო იყო. იქ გარკვეული პერიოდი ნამდვილად ვგრძნობდი თავს მოდუნებულად და დაცულად, მაგრამ საბოლოოდ მივხვდი, რომ ის ჩემი სახლი აღარ არის. იქ ახლა ორი ოჯახი ცხოვრობს — ჩემი მშობლები და ბებია, ჩემი ძმა ცოლ-შვილთან ერთად. პატარა ანრიკო ძალიან მიყვარს, მაგრამ ეს სიყვარული არ ცვლის იმ ფაქტს, რომ ეს უკვე ჩემი დამოუკიდებელი სახლი აღარ არის.

ტყეში ღია ცის ქვეშ მდგარი საწოლი კი უფრო ახლოს დგას იმასთან, რასაც ჩემი ბინა ამ ეტაპზე წარმოადგენს. ის თითქოს ჩემი სახლია, მაგრამ ამჟამად ამ ქალაქს ბოლომდე ვერ ვგრძნობ საკუთარ სივრცედ. არ მაქვს სამუშაო, არ მაქვს შემოსავალი და აქ ძალიან ცოტა მეგობარი მყავს. ამიტომ დასაძინებელი ადგილის ძიება ჩემთვის სულ უფრო მეტად ჰგავს საკუთარი ადგილის ძიებას — არა მხოლოდ ფიზიკური თავშესაფრის, არამედ იმ ცხოვრების ფორმის, რომელშიც ისევ ვიგრძნობ, რომ სადღაც ვეკუთვნი.

იმავე ღამეს კიდევ ერთი სიზმარი ვნახე. ნაცნობი სახეები მახსოვს — ადამიანები, რომლებიც, შესაძლოა, ყოფილი თანაკლასელები, მეგობრები ან კოლეგები იყვნენ. მახსოვს, რომ მათთვის რაღაც შეკრებას ვორგანიზებდი. თითქოს მე ვიყავი ის ადამიანი, ვინც ყველას ერთად მოუყარა თავი. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ შეკრება შედგა, მათთან უცნაურ დისტანციას ვგრძნობდი.

ისინი ერთობოდნენ, მე კი ოდნავ მოშორებით ვიდექი, ვუყურებდი მათ და იზოლირებულად ვგრძნობდი თავს — თითქოს მათ შორის ჩემი ადგილი აღარ იყო. ისიც მახსოვს, რომ ერთ-ერთი თანაკლასელი ქალი როგორღაც ამ შეკრების ლიდერი გახდა. ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს ის განზრახ ქმნიდა დისტანციას ჩემსა და დანარჩენებს შორის, თითქოს ბარიერს აშენებდა, რომელიც ხელს უშლიდა ძველი კავშირის აღდგენას.

ორივე სიზმარი უსიამოვნო განცდას ტოვებს, მაგრამ ამავდროულად ისინი საკმაოდ ზუსტად ეხმიანება ჩემს ამჟამინდელ მდგომარეობას.

რაც ყველაზე მძაფრად განვიცდი, კუთვნილების განცდის არქონაა. მინდა ადამიანების გვერდით ვარსებობდე, მაგრამ ისე, რომ ამ კავშირის სანაცვლოდ შინაგანი თავისუფლების დათმობა არ მომიწიოს. მინდა ვიყო ადამიანებთან ახლოს და, ამავე დროს, მქონდეს მკაფიო საზღვრები, რომლებიც არავის მისცემს უფლებას, ჩემი სივრცე დაიკავოს.

ამ თვალსაზრისით, ორივე სიზმარში ერთი და იგივე თემა მეორდება: ჩემი ადგილი თითქოს არსებობს, მაგრამ ამ ეტაპზე ჯერ ვერ ვპოულობ მას. პირველ სიზმარში ფიზიკური სახლი აღარ არის სრულად ხელმისაწვდომი — ოთახები სხვებს აქვთ დაკავებული და ბოლოს ღია ცის ქვეშ ვრჩები. მეორეში კი სოციალური სივრცეა დაკავებული: მე თვითონ ვაერთიანებ ადამიანებს, მაგრამ საბოლოოდ მათ შორის მაინც უცხოდ ვდგავარ. თითქოს არც ძველ სახლში შემიძლია დაბრუნება და არც ძველ სოციალურ წრეში.

ამიტომ ეს სიზმრები ჩემთვის უფრო გარდამავალი პერიოდის სურათია, ვიდრე რაიმე კონკრეტული საფრთხის ან დაკარგვის წინასწარმეტყველება. ძველი სივრცეები ჯერ კიდევ ნაცნობია, მაგრამ არა ახლობელი და უსაფრთხო; ახალი სივრცე კი ჯერ არ შემიქმნია. ალბათ სწორედ ამიტომ ჩნდება სიზმარში ამდენად ძლიერი მოთხოვნილება თავშესაფარზე, საწოლზე, სახლზე, ადამიანებზე — რაღაცაზე, რასაც შემიძლია ვუწოდო „ჩემი“.

და შესაძლოა, ამ ეტაპზე ყველაზე რთული სწორედ ეს არის: ძველ ადგილას ვეღარ ვბრუნდები, ახალთან კი ჯერ არ მივსულვარ. ამიტომ მარტოობის განცდაც გარდამავალი მდგომარეობის ნაწილია — არა იმიტომ, რომ კავშირები აღარ მექნება, არამედ იმიტომ, რომ ძველი კავშირები უკვე ამოიწურა, ახალი კი ჯერ არ შექმნილა.

20.02.2026: The Defiant Exit 

დღეს სატურნ–ნეპტუნის შეერთება იყო (არ ვიცი რა მნიშვნელობა დევს ამ პლანეტარულ მოვლენაში), წუხელ კი კიდევ ერთი, საოცრად მკაფიო სიზმარი ვნახე.

გაშლილ მინდორში ვიდექი. გარშემო სიმინდის ყანები იყო. მინდორს შუაზე ჭრიდა ერთი მკაფიოდ გამოკვეთილი ბილიკი.

მინდვრის მარჯვენა მხარეს ჩემს ყოფილ კოლეგებს რაღაც ყოველწლიური შეკრება ჰქონდათ გამართული. აღლუმს ჩამოგავდა. სკამების რიგები გეომეტრიული სიზუსტით იყო განლაგებული, ჩამწკრივებულ ხაზებად ისხდნენ, როგორც ჯარისკაცები ოფიციალური ცერემონიის დროს. ყველა ადგილი შევსებული გახლდათ.

ისინი ჩემგან მარჯვნივ იყვნენ განლაგებულნი, მარცხნივ კი გზა მიდიოდა — ის გზა, რომელსაც ჩემი სახლისკენ მივყავდი.

გადავწყვიტე, გზას მივყოლოდი, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მათ გვერდით უნდა ჩამევლო, სანამ  შეკრება მიმდინარეობდა. ამ "აღლუმის" სათავეში, ჩამწკრივებული რიგებიდან ოდნავ მოშორებით ჩემი ორი ყოფილი კოლეგა შევნიშნე. ზუსტად არ ვიცი, რა როლი ჰქონდათ - შესაძლოა, ღონისძიებას ორგანიზებას უწევდნენ. ერთი მათგანი ქალი იყო, რომელიც ოდესღაც ჩემი დაქვემდებარებული გახლდათ - ხელში მიკროფონის მსგავსი ნივთი ეჭირა და აუდიტორიას ელაპარაკებოდა, თუმცა არ მახსოვს, რას ამბობდა.

იმ მომენტში გავიფიქრე: რატომ არ უნდა წავიდე ამ გზით?  დასამალი არაფერი მაქვს და ამ ბილიკს გვერდს არ ავუვლი მხოლოდ იმის გამო, რომ ისინი იქ შეკრებილან. სინამდვილეში, მსიამოვნებდა იმის გაფიქრება, რომ ჩემს გამოჩენას შეეძლო მათთვის უხერხულობის განცდა მოეტანა.

კონტექსტისთვის: ზუსტად ერთი წლის წინ, თებერვალში, პოლიტიკური ნიშნით გამათავისუფლეს სამსახურიდან.

ჰოდა, გზას გავუყევი. ჩემი ნაბიჯები ძალიან მკაფიოდ მახსოვს. არ ვჩქარობდი: მშვიდი, აუჩქარებელი და მოზომილი სვლით მივაბიჯებდი. მივდიოდი შინაგანი სიამაყის, ღირსებისა და თავდაჯერებულობის განცდით. გვერდით რომ ჩავუარე, თითქმის ყურთან ვგრძნობდი მათ რეაქციას - ჩურჩულს თუ ოხვრას.

სანამ გზას განვაგრძობდი, მათ უკან ვიტოვებდი. საბოლოოდ, ბილიკმა მარცხნივ შეუხვია და მათგან კიდევ უფრო დამაშორა. სწორედ იმ მოსახვევში მივბრუნდი მათკენ.

თავიდან შუა თითი მკერდთან ახლოს, თითქმის ყოყმანით ავწიე. შემდეგ უფრო მეტი თავდაჯერებულობა მოვიკრიბე და მაღლა ავმართე, რომ მკაფიოდ დაენახათ.  “Иди на хуй” - ხმამაღლა მივაძახე.

იმ მომენტში ჩემი მეზობელი ქალი შევნიშნე, დაახლოებით დედაჩემის ხნის. მან რაღაც ასეთი მითხრა: “წესიერად მოიქეცი” ან “ზრდილობა შეინარჩუნეო”.

ერთი წამით საკუთარ თავს მივუბრუნდი: ღირსება ხომ არ დავკარგე? ამის გაკეთებით საკუთარი თავი ხომ არ დავამცირე-მეთქი?

მაგრამ ჩემი პასუხი იყო: არა.

ვგრძნობდი, რომ ეს იყო რაღაც ისეთი, რაც აუცილებლად უნდა გამეკეთებინა. რაღაც, რაც დაუსრულებელი დარჩა. მჭირდებოდა გამომეხატა ის, რასაც ისინი ჩემგან იმსახურებდნენ.

ასე რომ, ისევ დავიყვირე, ამჯერად ქართულად: “წადით თქვენი, ნაძირლებო!”

ამის შემდეგ უბრალოდ გზა გავაგრძელე. რაც უფრო შორს მივდიოდი, მით უფრო იზრდებოდა მანძილი ჩემსა და იმ შეკრებას შორის. როდესაც საბოლოოდ უკან მივიხედე, მათ უკვე ვეღარ ვხედავდი, რადგან სიმინდის ყანამ გადაფარა.

შორს, ჰორიზონტზე, მხოლოდ უზარმაზარი ცეცხლი მოჩანდა.

მე კი გზას განვაგრძობდი. შინაგანად არც ბრაზს ვგრძნობდი, არც აგრესიას. ეს უფრო გათავისუფლების აქტს ჰგავდა, რაღაცას, რაც უნდა გამოხატულიყო, რათა საბოლოოდ დამესრულებინა.

და, დიახ, მე კმაყოფილი ვიყავი.

სიზმრის ინტერპრეტაცია:

მწკრივის გეომეტრია და ჩემი შინაგანი ბილიკი

გაშლილი მინდორი და სიმინდის ყანები ჩემთვის იმ ფართო სივრცეს ჰგავს, რომელშიც ჩემი ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპი ვითარდება — რაღაც უკვე დათესილია, რაღაც ჯერ კიდევ იზრდება და რაღაცის მოსავლის აღება მხოლოდ მომავალშია შესაძლებელი. მარჯვენა მხარეს გეომეტრიული სიზუსტით ჩამწკრივებული სკამები და ჯარისკაცებივით გაშეშებული ყოფილი კოლეგები კი იმ სამუშაო სისტემის სურათს ქმნის, რომელიც ჩემთვის უკვე დასრულებულ სივრცედ იქცა. აქ ყველაზე მეტად წესრიგის ფორმალურობა, იერარქია და როლების წინასწარ განსაზღვრულობა იგრძნობა. ადამიანები თითქოს საკუთარ ინდივიდუალურობას კარგავენ და იმ ფუნქციად რჩებიან, რომელიც ამ სისტემაში აქვთ.  მე ამ სივრცეში აღარ ვდგავარ. მის გვერდით მივდივარ.

ჩემი გზა მარცხნივ, სახლის მიმართულებით მიდის და ეს ჩემთვის შინაგანად საინტერესო დეტალია: სახლი აქ შეიძლება უბრალოდ კონკრეტულ ადგილს კი არა, საკუთარ თავთან დაბრუნებას ნიშნავდეს. თითქოს სიზმარში არჩევანი არც ისე დრამატულია — უბრალოდ არსებობს ერთი სივრცე, რომელსაც აღარ ვეკუთვნი და მეორე მიმართულება, რომელსაც ახლა მივყვები. ყოფილი ქვეშევრდომი, რომელიც ამჯერად ორგანიზატორის როლში დგას და მიკროფონით რაღაცას ამბობს, ამავე სისტემის შიგნით როლების გადანაწილებას მახსენებს. ის აღარ არის ჩემთვის მნიშვნელოვანი ადამიანი; უფრო იმ მექანიზმის ნაწილია, რომელიც თავის ფუნქციას აგრძელებს, მიუხედავად იმისა, რომ მე უკვე მის გარეთ ვარ.

ნაბიჯი ღირსებით და ბოლო წერტილის დასმა

სიზმარში ამ ადამიანებს გვერდს არ ვუვლი და არც მათთან მისვლას ვცდილობ. უბრალოდ ჩემს გზაზე მივდივარ. ეს ალბათ ყველაზე ზუსტად გამოხატავს იმას, თუ სად ვარ ახლა იმ პერიოდთან მიმართებით. სამსახურიდან წასვლა ჩემთვის რთული იყო და მას თავისი რეალური შედეგებიც ჰქონდა — ფინანსური არასტაბილურობა, გაურკვევლობა და გარკვეული პერიოდის განმავლობაში პროფესიული მიმართულების დაკარგვის განცდა. ამიტომ არ მინდა ამ გამოცდილების რომანტიზება ან საკუთარი თავისთვის იმის მტკიცება, რომ ყველაფერი, რაც მოხდა, აუცილებელი ან სასარგებლო იყო.

მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ უკან დაბრუნება აღარ მინდა.

სიზმარში ჩემი ნაბიჯები მშვიდია და ამ სიმშვიდეს ჩემთვის უფრო დიდი მნიშვნელობა აქვს, ვიდრე რაიმე განსაკუთრებულ ჟესტს. მე არ ვცდილობ, ვინმეს დავუმტკიცო, რომ მართალი ვიყავი, არც მათგან აღიარებას ველოდები. უბრალოდ ვიცი, რომ ამ სივრცეში ჩემი ადგილი აღარ არის და ამის მიღება უკვე შემიძლია.

ამ ფონზე განსაკუთრებით საინტერესოა მოსახვევში მომხდარი სცენა — შუა თითის აწევა და ხმამაღალი შეძახილები. ერთი შეხედვით, ეს თითქოს სიზმრის სიმშვიდეს ეწინააღმდეგება, მაგრამ ჩემთვის უფრო დაუმთავრებელი ემოციის გამოხატვაა. შეიძლება რეალურ ცხოვრებაში ბევრი რამ უთქმელი დარჩა: გაღიზიანება, წყენა, იმედგაცრუება და ის განცდა, რომ გარკვეულ ადამიანებთან ან ურთიერთობებში იმ მნიშვნელობის შენარჩუნებას ვცდილობდი, რომელიც უკვე აღარ არსებობდა.

ამიტომ ეს ჟესტი ჩემთვის ნაკლებად არის „მათთვის რაღაცის ჩვენება“ და უფრო საკუთარი თავისთვის იმის თქმაა, რომ აღარ მაქვს ვალდებულება, ეს ურთიერთობები ძველი მნიშვნელობით შევინარჩუნო. არც მათი კეთილგანწყობის ინტერპრეტირება მჭირდება და არც თბილი ჟესტების უკან ძველი კავშირის ძებნა. შეიძლება ადამიანები კეთილად მოგიკითხავენ, ყვავილიც მოგართვან ან წარმატება გისურვონ, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ურთიერთობა ძველ ფორმაში უნდა გაგრძელდეს.

მეზობლის შენიშვნა და შინაგანი საზღვარი

მეზობლის შენიშვნა — რომ წესიერად მოვქცეულიყავი სიზმარს კიდევ ერთ საინტერესო ფენას ამატებს. მასში მე ვხედავ იმ შინაგან სოციალურ კონტროლს, რომელიც ჩემში ჯერ კიდევ არსებობს: არ იყო უხეში, შეინარჩუნე თავაზიანობა, ნუ გამოხატავ ზედმეტად იმას, რასაც გრძნობ.

ჩემი პასუხი კი ამ წესის მთლიან უარყოფას არ ჰგავს. უფრო იმის ჩვენებაა, რომ კონკრეტულ მომენტში აღარ მინდა საკუთარი რეაქციის დაუყოვნებლივ კორექტირება, მხოლოდ იმიტომ, რომ ის სხვებისთვის უფრო მისაღები იყოს. სიზმარში ეს შეიძლება ცოტა უხეში ფორმით ხდება, მაგრამ მისი ფუნქცია ჩემთვის საზღვრის გავლებაა: ეს ამბავი დასრულებულია და აღარ მინდა მასთან მუდმივი შიდა დიალოგი.

ცეცხლი ჰორიზონტზე

ბოლო სურათი ყველაზე სიმბოლურია: სიმინდის ყანა თანდათან ფარავს მათ, ხოლო შორს, ჰორიზონტზე დიდი ცეცხლი ჩნდება. ამ სცენას აღარ აღვიქვამ როგორც ძველი სამყაროს „დაწვას“ ან რაიმე საბოლოო გამარჯვებას. უფრო მგონია, რომ ჩემი გონება უბრალოდ ხურავს ერთ სივრცეს და მასთან დაკავშირებულ ემოციებს. აქ ჩემთვის მთავარი არის არა სასჯელი ან ტრიუმფი, არამედ დასრულება, საზღვარი და პასუხისმგებლობის საკუთარ თავზე დაბრუნება. ძველი ურთიერთობების, მნიშვნელობებისა და წარმოდგენების საზღვრები იშლება — აღარ არის აუცილებელი ზუსტად ვიცოდე, რას ფიქრობენ ისინი ჩემზე ან რას ნიშნავდა მათი რომელიმე ჟესტი.

მე უბრალოდ ვაგრძელებ გზას.

სიზმარში ყველაზე მნიშვნელოვანი სწორედ ეს არის: მათი სივრცე უკან რჩება, ჩემი გზა კი გრძელდება. არც განსაკუთრებული გამარჯვების განცდა მაქვს და არც საკუთარი თავის შეცოდების სურვილი. უბრალოდ ვგრძნობ, რომ რაღაც დასრულდა და ახლა ჩემი ყურადღება სხვა მიმართულებას ეკუთვნის.

12.03.2026: The Resilience of Unseen Value

გუშინ ერთი შეხედვით საკმაოდ სტერეოტიპული სიზმარი ვნახე.

სიზმარში სახლისკენ მივდიოდი. ხელში პროდუქტებით სავსე ჩანთები მეჭირა, როდესაც ვიღაც ქალი მომიახლოვდა. ის ძალიან ჰგავდა ქალს, რომელმაც წლების წინ დამწყევლა, თუმცა სიზმარში დარწმუნებით ვერ ვიცანი. 

მკითხა, ბეჭედი თუ მქონდა.

ხელზე დავიხედე და აღმოვაჩინე, რომ ბეჭედი მეკეთა — ნიშნობის ბეჭედი, დიდი ბრილიანტის თვალით. ვუთხარი, რომ კი, მქონდა.

შემდეგ მკითხა, შეიძლებოდა თუ არა, ცოტა ხნით მისთვის მიმეცა.

ვუთხარი, რომ ვერ მივცემდი, სანამ არ ამიხსნიდა, რისთვის სჭირდებოდა. მან ხელი გაიშვირა კაცისკენ, რომელიც ჩვენსკენ მოდიოდა. ორივე სამოც წელს გადაცილებული ჩანდა. კაცს ხელში ყვავილების თაიგული ეჭირა.

მივხვდი, რომ კაცი მისთვის ხელის თხოვნას აპირებდა. გავიფიქრე, რომ ეს საკმარისად უწყინარი მიზეზი ჩანდა და ბეჭედი მივაწოდე.

მაგრამ ქალმა ბეჭედი მყისიერად დააგდო მიწაზე.

სანამ კაცი მუხლს იდრეკდა და ყვავილებს სთავაზობდა, ქალმა ბეჭედს ფეხი დააბიჯა.

ეს ყველაფერი სულ რამდენიმე წამში მოხდა.

სწრაფად ავიღე ბეჭედი და გულდასმით დავაკვირდი, ხომ არ დაზიანდა. ჩემდა გასაოცრად, სრულიად უვნებელი იყო. ოქრო ისევ იდეალურად ბზინავდა, ბრილიანტის თვალი კი ისეთივე კაშკაშა და მბრწყინავი დარჩენილიყო.

უცნაური ის იყო, რომ სწორედ მაშინ შევნიშნე პირველად, რამდენად ლამაზი იყო ეს ბეჭედი.

თითქოს მთელი ეს დრო მეკეთა, მაგრამ არც კი მქონდა გააზრებული, რა მებადა.

შემდეგ ბეჭედი ისევ თითზე გავიკეთე და სახლში წავედი.

იქ ჩემი ნათესავი ქალი დამხვდა, რომელიც ტელეფონზე ლაპარაკობდა. როდესაც საუბარი დაასრულა, ვუთხარი, რომ ახლახან უცნაური შეხვედრა მქონდა და დავიწყე მისთვის იმის მოყოლა, რაც მოხდა.

ამ სიზმრის კონტექსტი ჩემთვის ძალიან კონკრეტულია და ამიტომ ბეჭედს უბრალოდ სიყვარულის ან ურთიერთობის სტერეოტიპულ სიმბოლოდ ვერ წავიკითხავ.

წინა დღეს გასაუბრება მქონდა, რომლისთვისაც იმაზე სერიოზულად მოვემზადე, ვიდრე ოდესმე. მიუხედავად იმისა, რომ ტრენერობის გამოცდილება უკვე მაქვს, თემა თავიდან გამოვიკვლიე, პოტენციური ტრენინგის პროგრამა მოვხაზე, ვიფიქრე, რა შეიძლებოდა დამემატებინა მათ არსებულ მასალაზე, სავარაუდო კითხვებიც ჩამოვწერე და პასუხებიც გავავარჯიშე.

ამ ყველაფერს ჩემთვის კიდევ ერთი ფენა აქვს: ერთი წლის წინ სამსახური პოლიტიკური ნიშნით დავკარგე. ჩემი გამოცდილებით, გათავისუფლების რეალური მიზეზი ჩემი ხელმოწერა იყო საჯარო მოხელეთა ერთობლივ განცხადებაზე, რომელიც მთავრობას ქვეყნის ევროპული კურსის შენარჩუნებისკენ მოუწოდებდა. ამის შემდეგ, ჩემი გათავისუფლების განხილვისას, პოლიტიკური მიზეზის აღიარების ნაცვლად გაჩნდა მცდელობა, საკითხი ჩემს პროფესიულ კომპეტენციასთან დაეკავშირებინათ — თითქოს პრობლემა შეიძლებოდა ყოფილიყო ის, რომ კარგი მენეჯერი არ ვიყავი ან ჩემს საქმეს სათანადოდ ვერ ვუმკლავდებოდი.

ეს ჩემთვის განსაკუთრებით წინააღმდეგობრივი იყო, რადგან იმავე ორგანიზაციაში ექვს თუ შვიდ სხვადასხვა დირექტორთან მომიწია მუშაობა. ერთ-ერთმა, ასევე დედაჩემის ასაკის ქალმა, თავის კაბინეტში დამიბარა და მითხრა, რომ ზედმეტად ამბიციური ვეჩვენებოდი და დამიმტკიცებდა, რომ არც ისეთი კარგი ვიყავი, როგორც მეგონა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ქალი რამდენიმე წელი კვალში მედგა, ჩემს კომპეტენციაზე ეჭვი მაშინაც კი არ არსებობდა, როცა ჩემ მიმართ აშკარად მტრული დამოკიდებულება ჰქონდათ. პირიქით — ჩემი „პრობლემა“ უფრო ხშირად ზედმეტი პროაქტიულობა, განვითარებისა და გაუმჯობესებისკენ მიდრეკილება და მაღალი შინაგანი სტანდარტები იყო.

ამიტომ სამსახურის დაკარგვასთან ერთად სხვა ბრძოლაც დაიწყო: როგორ არ მივცე სხვების მიერ ჩემზე შექმნილ ვერსიას უფლება, ჩემი საკუთარი პროფესიული თვითაღქმა განსაზღვროს.

ამ ფონზე ჩემთვის მნიშვნელოვანია ის ქალი, რომელიც სიზმარში მხვდება.

გუშინ სწორედ იმ ადამიანთან მქონდა საუბარი, რომელიც ყოფილი კოლეგაა და დაახლოებით დედაჩემის ხნისაა. იანვარშიც დამირეკა, მაგრამ მაშინ არ ვუპასუხე. ამჯერად გადავურეკე, რადგან ვიგრძენი, რომ მისი კიდევ ერთხელ იგნორირება უკვე ზედმეტი უზრდელობა იქნებოდა.

მაგრამ მასთან დაკავშირებული ისტორია ჩემთვის უბრალო ძველი კოლეგიალური ურთიერთობა არ არის. ჩემი გათავისუფლების შემდეგ ის მონაწილეობდა იმ განხილვებში, სადაც, ჩემი გამოცდილებით, ამტკიცებდა, რომ ჩემი გათავისუფლება პოლიტიკური მიზეზით არ ყოფილა. ამიტომ ახლა, როცა იგივე ადამიანი ჩემს მომავალზე ზრუნვას გამოხატავს, ამ ზრუნვას ბოლომდე გულწრფელად ვერ აღვიქვამ. ჩემთვის რთულია მისი კეთილგანწყობის მიღება ისე, რომ დავივიწყო მისი მონაწილეობა იმ პროცესში, რომელმაც ჩემი რეპუტაციისა და კომპეტენციის მიმართ ეჭვი გააჩინა.

მისი შეთავაზებაც — სახელმწიფო უწყებაში ვაკანსიის პოვნის შემთხვევაში მეგობრის საშუალებით რეკომენდაცია გაეწია — ჩემთვის არარეალისტურად ჟღერდა. თანაც მე თვითონ აღარ მინდა იმავე პროფესიულ და ინსტიტუციურ სივრცეში დაბრუნება. ახლა ვცდილობ მიმართულება შევცვალო და შეფასებისა და გამოცდების სფეროდან ტრენერობისკენ გადავიდე.

ამიტომ მგონია, რომ სიზმარში ეს ქალი სწორედ ამ გამოცდილების სახით შეიძლება დაბრუნდა: ადამიანი, რომელსაც არ ვენდობი, მაგრამ რომელსაც გარკვეული სოციალური ნორმებისა და ზრდილობის გამო მაინც ვაძლევ ჩემთან მოახლოების უფლებას.

და სწორედ ასეთ ადამიანს ვაძლევ ბეჭედს.

თავიდან ფრთხილი ვარ — ვეკითხები, რისთვის სჭირდება და მხოლოდ მას შემდეგ ვთანხმდები, როცა მიზეზი უწყინარი მეჩვენება. მაგრამ როგორც კი ბეჭედს ვაძლევ, ის მიწაზე აგდებს და ფეხს ადგამს.

ეს ჩემთვის ძალიან ჰგავს იმ გამოცდილებას, როცა რაღაც, რაც ჩემთვის მნიშვნელოვანია, სხვის ხელში ხვდება და ის ადამიანი მას იმავე მნიშვნელობით არ ეპყრობა. ბეჭედი შეიძლება იყოს ჩემი პროფესიული ღირებულება, გამოცდილება და საკუთარი თავის შესახებ ის წარმოდგენა, რომელიც ბოლო ერთი წლის განმავლობაში რამდენჯერმე შეირყა.

მაგრამ ამ სცენაში ჩემთვის მთავარი სწორედ ისაა, რომ ბეჭედი არ ზიანდება.

ვიღებ მიწიდან, ვამოწმებ და ვხედავ, რომ ოქრო ისევ ბზინავს, ბრილიანტი კი ისევ ადგილზეა. უფრო მეტიც — პირველად ვამჩნევ, რამდენად ლამაზია.

ეს ალბათ ყველაზე ზუსტი ნაწილია. მთელი ეს დრო ბეჭედი უკვე მეკეთა, უბრალოდ მისი ღირებულებისთვის ყურადღება არ მიმიქცევია. შესაძლოა ბოლო ერთი წლის განმავლობაში იმდენად ვიყავი დაკავებული საკუთარი თავის ხელახლა დამტკიცებით — გასაუბრებებით, მომზადებით, უარებით და ახალი მიმართულების ძიებით — რომ უფრო მეტად იმაზე ვფიქრობდი, რას ვაკმაყოფილებდი სხვებისთვის, ვიდრე იმაზე, რა უკვე მქონდა.

ტრენერობის პოზიციისთვის მომზადების დროსაც იგივე გავაკეთე. გამოცდილება უკვე მქონდა, მაგრამ მაინც ყველაფერი თავიდან გადავამოწმე. ალბათ მინდოდა, ამჯერად მაინც არავის ჰქონოდა საფუძველი ეთქვა, რომ საკმარისად არ მოვმზადებულვარ.

წინა გასაუბრებებზე ზედმეტად სპონტანური და გულწრფელი ვიყავი და ჩემი პასუხები ზოგჯერ ქაოსური გამოდიოდა. ამჯერად უფრო სტრუქტურირებული ვიყავი, მაგრამ ინტერვიუს შემდეგ მაინც ვერ ვიტყვი, რომ სრულად კმაყოფილი დავრჩი.

ანუ ისევ იმ კითხვასთან მივდივარ:

საკმარისი იყო?

სიზმარი ამ კითხვაზე პასუხს არ მაძლევს. უფრო სხვა რამეს მახსენებს — რომ კონკრეტული ადამიანის შეფასება და ჩემი პროფესიული ღირებულება ერთი და იგივე რამ არ არის.

შეიძლება ვიღაცამ ჩემი ამბიცია პრობლემად დაინახოს. შეიძლება ჩემზე ისეთი ვერსია შექმნას, რომელსაც მე არ ვეთანხმები. შეიძლება პოლიტიკური მიზეზით დაკარგული სამსახურის შემდეგ ჩემი კომპეტენციაც გახდეს განხილვის საგანი. მაგრამ ამის გამო ის, რაც რეალურად მაქვს, არ ქრება.

ამიტომ ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რომ ბეჭედი ისევ თითზე მიკეთია. მე თვითონ ვიღებ მას, ვამოწმებ და ვიბრუნებ.

ალბათ ესეც არის ის, რაც ბოლო პერიოდში ნელ-ნელა უნდა ვისწავლო: მუდმივი თვითდამტკიცებიდან ოდნავ უკან დახევა და საკუთარი თავის დანახვა მაშინაც, როცა გარედან ჯერ არ მიმიღია პასუხი.

იმ საღამოს, სანამ ეს სიზმარი ვნახე, ხმამაღლა ველაპარაკებოდი საკუთარ თავს და ვფიქრობდი, რომ ამ სტაგნაციიდან გამოსვლა მინდოდა. მჭირდებოდა მიმართულება, სამუშაო, ყოველდღიური სტრუქტურა და მოძრაობა.

ამიტომ, მგონია, რომ სიზმრის ბოლოს სახლში დაბრუნებაც მნიშვნელოვანია. მე არ ვრჩები იმ ქალთან, მის სცენარში ან იმ რამდენიმე წამში, როცა ბეჭედს ფეხი დააბიჯეს. ვიღებ ჩემსას და მივდივარ.

შესაძლოა ახლა სწორედ ეს მოძრაობა მჭირდება — არა იმის მტკიცება, რომ აუცილებლად საკმარისი ვარ, არამედ ცხოვრება იმ განცდით, რომ ჯერ კიდევ მაქვს რაღაც საკუთარი, რაც სხვისმა შეფასებამ ვერ წაიღო.

და დანარჩენი უკვე გზაში უნდა გაირკვეს.

26.03.2026: Surviving the Unseen Threat

 გუშინ ძალიან უცნაური სიზმარი ვნახე.

სიზმარში დოკუმენტურ ფილმს ვუყურებდი.       ფილმის გმირი საშუალო ასაკის ქალი იყო.    ფიზიკურად საერთოდ არ ვგავდი მას, თუმცა იმავდროულად ვგრძნობდი, რომ მე ვიყავი ის ქალი და, პარალელურად, გვერდიდანაც ვუყურებდი მას.

ქალი კამკამა მდინარეში ცურავდა და   კამერაც მასთან ერთად დინებას მიჰყვებოდა. თავიდან ყველაფერი მშვიდი ჩანდა.

შემდეგ უეცრად უზარმაზარი გველი გამოჩნდა. გველების საშინლად მეშინია, ამიტომ ეს ნაწილი ძალიან ინტენსიური იყო. კადრს მიღმა ხმა რაღაც ასეთს ამბობდა: “დიახ, ასეც ხდება. როდესაც მდინარეში ცურავ, გველები უეცრად შეიძლება გამოჩნდნენ და იღბლიანი უნდა იყო, რომ გვერდი ისე აუარო, არ დაგკბინონ ან თავს არ დაგესხანო.”

სიზმარში ქალმა მოახერხა გველისთვის თავის დაღწევა. ძალიან მძაფრი შეგრძნება იყო. ზუსტად იმ მომენტში გამეღვიძა, თითქოს ფილმიც იქვე შეწყდა, იმ განცდით, რომ მან გადარჩენა მოახერხა.

მაგრამ გაღვიძების შემდეგაც კი, შიში გამყვა. გონებით კვლავ და კვლავ ვუბრუნდებოდი იმ მომენტს, თითქოს ვამოწმებდი, ნამდვილად დავაღწიე თუ არა თავი გველს, რადგან ვგრძნობდი, რომ ის ქალი მე ვიყავი, მიუხედავად იმისა, რომ ფიზიკურად არ ვგავდი.

ეს სიზმარი ჩემს ცხოვრებაში მომხდარი მნიშვნელოვანი მომენტის შემდეგ მოვიდა. ახლახან დავასრულე გასაუბრების მეორე ეტაპი ტრენერის პოზიციაზე. პირისპირ გასაუბრებამ კარგად ჩაიარა, ასე ვფიქრობ, მაგრამ შემდეგ უზომოდ გამოფიტულად ვიგრძენი თავი. ინტერვიუს შემდეგ განცდა მქონდა, თითქოს გაშიშვლება მაიძულეს და ძალიან გაღიზიანებული ვიყავი, იმდენად, რომ ძილიც კი გამიჭირდა.

არ ვიცი, ატარებს თუ არა ეს სიზმარი რაიმე სახის გზავნილს. ხანდახან ჩემი სიზმრების მხატვრული სახეები უბრალოდ იმ ხატებისა თუ მოვლენების არეკვლაა, რომლებიც დაძინებამდე გონებაში მქონდა. მაგრამ ამ შემთხვევაში, გველებზე საერთოდ არ მიფიქრია.

თუმცა ახლა, როცა უკან ვიხედები, ვხვდები, რომ ეს სიზმარი ჩემი იმდროინდელი გარდამავალი ეტაპის ძალიან ზუსტი ანარეკლი იყო. ჩემმა გონებამ იმ სიტუაციის გადასამუშავებლად, რომელშიც თავს განსაკუთრებით გაშიშვლებულად, დაუცველად და შეფასებულად ვგრძნობდი, საოცრად დახვეწილი მეტაფორა აირჩია — დოკუმენტური ფილმი, რომელშიც ერთდროულად მაყურებელიც ვიყავი და მთავარი პერსონაჟიც.

დღეს ამ სიზმრის არსს ასე ვხედავ:

ის ფაქტი, რომ ვუყურებდი ქალს, რომელიც, ამავე დროს, თითქოს მე თვითონ ვიყავი, კარგად ასახავს იმ მდგომარეობას, რომელშიც გასაუბრებების პერიოდში ვიმყოფებოდი. თითქოს საკუთარ თავს თავადვე ვაკვირდებოდი „მიკროსკოპის ქვეშ“: რას ვამბობდი, როგორ გამოვიყურებოდი, როგორ აღვიქვამდნენ სხვები, რამდენად დამაჯერებელი ვიყავი.  მუდმივმა თვითდაკვირვებამ იმდენად გამომფიტა, რომ ჩემმა ტვინმა ეს გამოცდილება ფილმად გადააქცია: მე ვიყავი მისი გმირიც, ობიექტიცა და კრიტიკოსიც.

კრისტალურად სუფთა მდინარე ჩემთვის იმ პროცესს ჰგავს, რომელშიც უკვე შევედი და რომლის დინებასაც მივყვებოდი. თითქოს ყველაფერი წინ მიდიოდა, მაგრამ მაინც ვიცოდი, რომ ამ გზაზე არსებობდა ისეთი რამ, რასაც ვერ გავაკონტროლებდი.

და სწორედ აქ ჩნდება გველი.

გველი ჩემთვის მოულოდნელ და წინასწარ განუჭვრეტელ საფრთხეს განასახიერებს — უცხო ტერიტორიაზე ყოფნას, სადაც ნებისმიერ მომენტში შეიძლება რაღაც ისეთი გამოჩნდეს, რისთვისაც მზად არ ხარ. გასაუბრების პროცესი ზუსტად ასეთი სივრცე აღმოჩნდა: მე შემეძლო მოვმზადებულიყავი, შემესწავლა, მეფიქრა და მევარჯიშა, მაგრამ ვერასოდეს მექნებოდა გარანტია, რომ რაღაც მოულოდნელი არ მოხდებოდა ან რომ საბოლოო შეფასება ჩემს მოლოდინს დაემთხვეოდა.

გველისგან გაქცევის შემდეგ განცდილი გამოფიტვაც თითქოს იმ „ნაკბენის“ სიმბოლო იყო, რომლის თავიდან აცილებასაც მთელი ეს პერიოდი ვცდილობდი. და შესაძლოა, გველი ჩემი წარუმატებლობის შიშსაც გამოხატავდა — იმის შიშს, რომ სხვებს შეიძლება დაენახათ ის დაუცველობა, რომელსაც იმ პერიოდში თავადაც ძლივს ვუმკლავდებოდი. მეშინოდა ვინმეს შეემჩნია რამდენად აღარ ვიყავი დარწმუნებული საკუთარ თავში.

მაგრამ სიზმრის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი ჩემთვის კადრს მიღმა ხმაა - ის მშვიდად ამბობდა რაღაცას ამგვარს: „დიახ, ასეც ხდება... მდინარეში ცურვისას ასეთი რამ შეიძლება მოულოდნელად გამოჩნდეს. იღბლიანი უნდა იყო, რომ გვერდი აუარო.“

ახლა მგონია, რომ ეს ჩემი შინაგანი მენტორის ხმა იყო. ის არ ცდილობდა საფრთხის უარყოფას და არც იმას მეუბნებოდა, რომ ყველაფერი აუცილებლად კარგად დასრულდებოდა. პირიქით — უბრალოდ აღიარებდა რეალობას: შფოთვა ამ პროცესის ნაწილია. როცა ინტერვიუზე მიდიხარ, შეუძლებელია თავიდანვე გქონდეს გარანტია, რომ ყველაფერი ისე დასრულდება, როგორც გინდა. შეიძლება დაგაკვირდნენ, შეგაფასონ, შეიძლება უარიც მიიღო. ეს შეიძლება მტკივნეული იყოს, მაგრამ ეს არ არის კატასტროფა.

და ყველაზე მნიშვნელოვანი: ფილმის გმირი გადარჩა.

დოკუმენტური ფილმი სწორედ იმ მომენტში შეწყდა, როცა ქალმა გველს თავი დააღწია. მიუხედავად იმისა, რომ შეშინებულს გამეღვიძა და სიზმრის სცენას გონებაში ისევ და ისევ ვუბრუნდებოდი, სიზმრის მთავარი „მონაცემი“ მაინც ძალიან მარტივი იყო: საფრთხე გამოჩნდა და მე მას გვერდ ავუარე.

ამიტომ დღეს ამ სიზმარს უკვე სხვანაირად ვუყურებ. ის ჩემთვის უბრალოდ შიშის სიზმარი აღარ არის. უფრო მეტად ჰგავს ჩემი არაცნობიერის მიერ ჩატარებულ პატარა რეპეტიციას: შენ შეიძლება შეგეშინდეს, შეიძლება თავი დაუცველად იგრძნო, შეიძლება ბოლომდე ვერ აკონტროლო სიტუაცია — მაგრამ შეგიძლია მასში გაცურო და მეორე მხარეს გახვიდე.

შესაძლოა, სწორედ ამიტომ იყო წყალი სიზმარში ასეთი გამჭვირვალე. საფრთხე არ იყო დამალული — ის უბრალოდ არსებობდა იმავე სივრცეში, რომელშიც მე ვმოძრაობდი. და ჩემი ამოცანა არ ყოფილა მისი გაქრობა. ჩემი ამოცანა იყო, მის მიუხედავად, ცურვის გაგრძელება.

ამიტომაც ამ სიზმრისგან დღეს ყველაზე მეტად ის მახსოვს, რომ მე არ გავჩერდი, გველმა ვერ მაიძულა მდინარიდან ამოსვლა. მე გავაგრძელე მოძრაობა და საბოლოოდ თავი დავაღწიე საფრთხეს.

ეს ჩემთვის საკუთარი არაცნობიერისგან მიღებული არა იმდენად გარანტიაა, რამდენადაც ნდობის ნიშანი: შეიძლება ყველაფერი ვერ გავაკონტროლო, მაგრამ საკუთარ მოქნილობასა და გადარჩენის უნარს მაინც ვენდობი. და, ალბათ სწორედ ეს იყო ის, რაც იმ პერიოდში ყველაზე მეტად მჭირდებოდა — არა იმის რწმენა, რომ არაფერი საშიში არ მოხდებოდა, არამედ იმის ცოდნა, რომ თუ რამე მოხდებოდა, მე ამას გავუმკლავდებოდი.

31.03.2026: The Fear of Unearned Failure

ხვალ შერჩევის საბოლოო ეტაპი მაქვს - საცდელი ტრენინგი, რომელიც განსაზღვრავს, შემარჩევენ თუ არა ტრენერის პოზიციაზე. ამ მომენტამდე მოსასვლელად უკვე გავიარე გასაუბრების ორი ეტაპი.

გუშინ სიზმარი ვნახე, რომელმაც უსიამოვნო განცდა დამიტოვა, თუმცა ვფიქრობ, რომ, სავარაუდოდ ამჟამინდელი სტრესის ანარეკლია.

სიზმარში ნაცნობ ადგილას ვიყავი - იმ ქუჩაზე, სადაც გავიზარდე. ქუჩის ბოლოს არის დაღმართი, რომელიც სიმინდის ყანებისკენ ჩადის, მის მიღმა კი მდინარეა, რომელიც ორ სოფელს ყოფს. ბავშვობაში იქ ხშირად ვთამაშობდით.

სიზმარში ჩემი მეზობელი, რომელიც ასევე ჩემი ყოფილი თანაკლასელია, ცდილობდა იმ აღმართზე მანქანით ასვლას. ის იმპულსური ადამიანია - ხშირად ჯერ მოქმედებს და შემდეგ ფიქრობს. მანქანა აშკარად არ იყო შესაფერისი ასეთი გზისთვის. ზუსტად აღარ მახსოვს რა მოხდა, მაგრამ, როგორც ჩანს, მცდელობა მარცხით დასრულდა ან რაღაც ისე არ წავიდა, როგორც უნდა წასულიყო. სერიოზულად არავინ დაშავებულა, თუმცა მთელი სიტუაცია გაუაზრებელ ნაბიჯს გავდა, რომელიც უშედეგოდ ან მარცხით დასრულდა.

მახსოვს, რომ ვცდილობდი სხვებისთვის ამეხსნა, ეს ჩემი იდეა არ ყოფილა. პირიქით, ჩემი მცდელობა მისი შეჩერება იყო — ვეუბნებოდი მეზობელ ბიჭს, რომ ეს კარგი გეგმა არ იყო და რომ მანქანა ამ რელიეფისთვის არ გახლდათ განკუთვნილი. მოგვიანებით სიზმარში მას პირისპირ შევხვდი და ვუთხარი, რომ ეს სულელური იდეა იყო და რომ წინასწარ გავაფრთხილე. მას ჩემი სიტყვები სერიოზულად არ მიუღია — უბრალოდ ხელი ჩაიქნია და მითხრა, რომ ყველაფერი რიგზე იყო.

ამის შემდეგ სიზმარი ნელ-ნელა ქრება. შესაძლოა, მანქანაში ჩვილიც იყო, თუმცა ამაში დარწმუნებული არ ვარ. შესაძლოა, ეს ჩემს ძმისშვილთან იყოს დაკავშირებული, რომლის სტუმრობასაც ველოდები და სიზმარში უსაფრთხოებასთან დაკავშირებული შფოთვის გარკვეული ფენაც არსებობდეს.

თუმცა, უფრო პირდაპირი კავშირი ჩემთვის მაინც ხვალინდელ ტრენინგთან ჩანს.

ამ პროცესში უკვე საკმაოდ ბევრი ჩავდე. განაცხადის შეტანიდან თვეზე მეტი გავიდა და მზადება პრაქტიკულად თავიდანვე დავიწყე — ჯერ კიდევ გასაუბრებაზე მოწვევამდე. ვაანალიზებდი რეალურ სცენარებს, რომლებიც თავად, როგორც მომხმარებელს, განმიცდია; ვსწავლობდი კომუნიკაციის პროცესებს იმ კონკრეტულ სამუშაო გარემოში; ვფიქრობდი, როგორ შეიძლებოდა არსებული ტრენინგ-პროგრამების გაუმჯობესება; ვუყურებდი ვიდეოებს, ვამუშავებდი საკუთარ მიდგომას და ვცდილობდი, მაქსიმალურად გააზრებულად მოვმზადებულიყავი.

ამასთან, მუდმივად მქონდა განცდა, რომ საკმარისი მაინც არ გამიკეთებია — თითქოს კიდევ შეიძლებოდა რაღაცის დამატება და თუ ამას ვერ გავაკეთებდი, შესაძლო მარცხს ნაწილობრივ თავად დავიმსახურებდი. როცა საკუთარ თავს სხვა ტრენერებს ვადარებ, ვხვდები, რომ ისინი აუცილებლად მეტს არ აკეთებენ. შესაძლოა, უბრალოდ უფრო გაწაფულები არიან ან უფრო ძლიერ მხარეებად აქვთ ის ელემენტები, როგორიცაა ვიზუალური პრეზენტაცია, რაც ჩემი ბუნებრივი ძლიერი მხარე არ არის.

ჩემი მიზანი გაცილებით მარტივია: მივაწოდო ის, რაც ვიცი, მკაფიოდ, სტრუქტურირებულად და ადამიანისთვის კომფორტული გზით. არ ვცდილობ, ერთ დღეში სრულყოფილ ტრენერად წარმოვჩნდე. უბრალოდ მინდა, ადამიანმა, რომელიც ჩემს წინ ზის, გაიგოს, რას ვეუბნები, იგრძნოს, რომ პროცესს ვმართავ და დაინახოს, რომ ჩემი ცოდნის პრაქტიკაში გამოყენება შემიძლია.

ალბათ, ყველაზე საინტერესო ის არის, რამდენად პირადული გახდა ეს პროცესი ჩემთვის. რაღაც მომენტში პროფესიული შეფასება ემოციურ შეფასებას დაემსგავსა — თითქოს უბრალოდ ჩემი უნარები კი არ უნდა შეეფასებინათ, არამედ მე უნდა მოვწონებოდი. დამჭირდა, რომ საკუთარ თავში ეს ორი რამ გამემიჯნა: ისინი ჩემს პიროვნებას არ აფასებენ; ისინი აფასებენ კონკრეტულ შესრულებას კონკრეტულ პროფესიულ კონტექსტში.

ამ წლის დასაწყისში საკუთარ თავს ვუთხარი, რომ მინდოდა მონაწილეობა მიმეღო რაღაც რეალურში — რეალურ გამოწვევაში, რეალურ კონკურენციაში, სადაც შედეგი კონკრეტულ ძალისხმევას და უნარებს მოჰყვებოდა. ახლა სწორედ ასეთ სიტუაციაში ვარ. ამიტომ, ალბათ, არ ღირს იმ ფაქტის უარყოფა, რომ შედეგი ჩემთვის მნიშვნელოვანია. უბრალოდ, შედეგზე დარდმა აწმყოში არსებობის ძალა არ უნდა წამართვას.

საბოლოოდ, ხვალ ჩემგან მხოლოდ ერთი რამ არის საჭირო: მივიდე და ჩავატარო ის ტრენინგი, რომლის ჩატარებაც შემიძლია. დანარჩენი უკვე შეფასების ნაწილია. ჩემი ამოცანა არ არის შედეგის წინასწარ კონტროლი — ჩემი ამოცანაა, ამ ერთ საათში მაქსიმალურად მკაფიოდ წარმოვაჩინო ის, რაც უკვე ვიცი. ალბათ სწორედ აქ მთავრდება ჩემი პასუხისმგებლობა.

სიზმარს რომ ვაკვირდები, ყველაზე მეტად ის მაფიქრებს, რომ მასში თითქოს ორი განსხვავებული პოზიცია მაქვს: ერთი მხრივ, მე არ ვარ ის, ვინც რისკიან გადაწყვეტილებას იღებს; მეორე მხრივ კი, მთელი ყურადღება სწორედ იმაზე მაქვს გადატანილი, რომ ეს გადაწყვეტილება არასწორია. თითქოს წინასწარ ვხედავ შესაძლო შეცდომას, ვცდილობ მის თავიდან აცილებას და შემდეგ, როცა მაინც ხდება, საჭიროდ ვთვლი ავხსნა, რომ ეს ჩემი არჩევანი არ ყოფილა. ეს ძალიან ჰგავს იმ მდგომარეობას, რომელშიც ახლა ვიმყოფები - მინდა დავრწმუნდე, რომ რასაც ხვალ გავაკეთებ, ჩემი შესაძლებლობების რეალური დემონსტრირება იქნება და არა ცუდად შერჩეული „მანქანით“ სახიფათო გზაზე ასვლის მცდელობა.

ამავე დროს, მანქანა, რომელიც იმ რელიეფისთვის არ არის განკუთვნილი, ჩემთვის შეიძლება ნიშნავდეს არა უუნარობას, არამედ შესაბამისობის საკითხს: მაქვს თუ არა ის ინსტრუმენტები, ფორმა და გამოცდილება, რომლებიც კონკრეტულ სიტუაციას შეესაბამება? მე ვიცი, რომ სრულად მომზადებული არცერთი ადამიანი არ არის, მაგრამ ჩემი შფოთვა სწორედ აქ ჩნდება — ხომ არ ვცდილობ რაღაცის გაკეთებას ისეთი რესურსებით, რომლებიც საკმარისი არ აღმოჩნდება? საინტერესოა ისიც, რომ სიზმარში მე თავიდანვე ვხედავ პრობლემას და ვცდილობ მის შეჩერებას. ეს ჩემთვის უფრო მომზადების, წინასწარი შეფასებისა და პასუხისმგებლობის თემაა, ვიდრე უშუალოდ მარცხის. თითქოს ჩემი გონება ამოწმებს: „საკმარისად დაფიქრდი? საკმარისად მოემზადე? იცი, რაზე მიდიხარ?“

ამიტომ ამ სიზმარს უფრო ჩემი შფოთვის სტრუქტურად ვხედავ, ვიდრე რაიმე წინასწარმეტყველებად. ჩემში არის ნაწილი, რომელსაც სურს, ყველაფერი სწორად იყოს გათვლილი, რისკი წინასწარ იყოს დანახული და თუ რამე ვერ გამოვა, ზუსტად ვიცოდე, რომ ყველაფერი გავაკეთე რაც შემეძლო. მაგრამ სიზმრის ბოლოსაც კი არ ხდება კატასტროფა - არავინ სერიოზულად არ ზიანდება, ხოლო მეორე ადამიანი უბრალოდ ხელს იქნევს და ამბობს, რომ ყველაფერი რიგზეა. შესაძლოა, ეს სწორედ ის ადგილია, სადაც საკუთარ თავს უნდა შევახსენო: ყველა შეცდომა კატასტროფა არ არის და ყველა არასრულყოფილი შესრულება არ ნიშნავს, რომ საერთოდ არ უნდა ვყოფილიყავი ამ გზაზე. ხვალ ჩემი საქმე არ არის იდეალური „მანქანის“ პოვნა. ჩემი საქმეა იმ მანქანით, რომელიც რეალურად მაქვს - ჩემი ცოდნით, გამოცდილებით, კომუნიკაციის უნარით და მომზადებით გზის გავლა.

05.04.2026: The Risk of Exposing Myself Without Guarantees

გუშინ მორიგი სიზმარი ვნახე.

სიზმარში ნება დავრთე ჩემს მეზობელ ქალს, თვალების გარშემო ჩემთვის რაღაც კოსმეტიკური პროცედურა ჩაეტარებინა. ზუსტად არ ვიცი, რა იყო — შესაძლოა ლიფტინგის პროცედურა, ბოტოქსი ან თუნდაც ჩინური აკუპუნქტურის რაღაც ფორმა. ვიცოდი მხოლოდ ის, რომ მას ამის გაკეთების უფლება მივეცი და მას ვენდე.

პროცედურის შემდეგ თვალების გარშემო წითელი ნაჩხვლეტები და გაღიზიანება შევნიშნე. თითქოს კანს ალერგიული რეაქცია ჰქონდა. სარკეში რომ ჩავიხედე, საკუთარი სახე დამახინჯებული მომეჩვენა. ისე გამოვიყურებოდი, თითქოს ინსულტი მქონდა გადატანილი — სახის ერთი მხარე ჩამოშვებული იყო, ყველაფერი ასიმეტრიული და პროპორციებს აცდენილი ჩანდა.

პანიკაში ჩავვარდი.

მახსოვს, მეზობელ ქალს ვეუბნებოდი: „ღმერთო ჩემო, რა გამიკეთე?“

შემდეგ კი: „თუ არ იცოდი, ეს როგორ გაგეკეთებინა ჯეროვნად, არასდროს უნდა გეთქვა, რომ შეგეძლო.“

სანამ აღელვებული წინ და უკან დავდიოდი და მასთან უკმაყოფილებას გამოვხატავდი, პროცედურისთვის გამოყენებული ნემსებიც შევნიშნე. ისინი ძალიან ძვირფას, ანტიკვარულ ოქროს ნივთებს ჰგავდა — თითქოს ჩვეულებრივი სამუშაო ინსტრუმენტები კი არა, განსაკუთრებული ღირებულების მქონე რაღაც იყო.

ჩემი ბრაზისა და იმედგაცრუების მიუხედავად, მაინც ვგრძნობდი საჭიროებას, რომ თითოეული ნემსი გულდასმით შემეგროვებინა და მისთვის წესიერად დამებრუნებინა.

დედაჩემიც იქ იყო. არაფერში ერეოდა. უბრალოდ ხედავდა ჩემს მდგომარეობას და ჩემი უბედურების მოწმე იყო მას შემდეგ, რაც პროცედურა არასწორად წავიდა.

ამ სიზმარში ყველაზე მეტად ის განცდა მხვდება, რომ რაღაც ძალიან პირადსა და მნიშვნელოვანს — საკუთარ სახეს, საკუთარ გარეგნულ იერს, იმ სახეს, რომლითაც სხვების წინაშე წარმოვჩნდები — დროებით სხვის ხელში ვტოვებ.

ეს ძალიან კარგად ებმის იმ მდგომარეობას, რომელშიც ახლა ვარ. საცდელი ტრენინგის დროს მე არა მხოლოდ რაღაც დავალება შევასრულე. საკუთარი ცოდნა, გამოცდილება, კომუნიკაციის უნარი და საბოლოოდ საკუთარი პროფესიული სახე სხვა ადამიანების შეფასების წინაშე დავაყენე. ამ პროცესში რაღაც მომენტში კონტროლი ჩემგან ნაწილობრივ გადავიდა მათზე: მე გავაკეთე ის, რაც შემეძლო, ახლა კი სხვამ უნდა გადაწყვიტოს, რამდენად საკმარისი აღმოჩნდა ეს.

სწორედ ამიტომ მგონია მნიშვნელოვანი, რომ სიზმარში პროცედურას მე თვითონ ვთანხმდები. ეს არ არის სიტუაცია, სადაც ვიღაც ძალით მეხება ან მავნებს. მე ვაძლევ უფლებას. ანუ ნდობა თავიდანვე არსებობს. მაგრამ შემდეგ, როცა სარკეში საკუთარ თავს ვეღარ ვცნობ, ჩნდება ყველაზე მტკივნეული შიში: რა მოხდება, თუ სხვისმა შეფასებამ ან ჩარევამ ჩემი საკუთარი თავის აღქმა დამიმახინჯა

ეს განსაკუთრებით ზუსტად აღწერს იმასაც, რაც საცდელი ტრენინგის შემდეგ დამემართა. ვიცი, რომ კარგად მოვემზადე. ვიცი, რომ სესია სერიოზულად მქონდა აწყობილი და ბევრი ვიმუშავე. მაგრამ ახლა, როცა იმ დღეს ვიხსენებ, ჩემი მოგონებაც კი თითქოს აღარ არის ნეიტრალური. აღარ ვიცი, რეალურად რა მოხდა და რა არის ჩემი იმ დღის ემოციური ფილტრის შედეგი.

სიზმარში ეს სწორედ სახის დამახინჯებით ჩნდება: მე ვუყურებ საკუთარ თავს, მაგრამ ვეღარ ვხვდები, რამდენად ზუსტად ვხედავ საკუთარ თავს.

ამიტომ ჩემთვის ეს სიზმარი ნაკლებად არის იმაზე, რომ რაღაც ცუდად გავაკეთე და უფრო იმაზე, რომ ახლა საკუთარი შესრულების შეფასება ჩემთვის ძალიან რთულია. სანამ საბოლოო პასუხი არ მაქვს, ჩემი გონება თითქოს სიცარიელეს ყველაზე მძიმე შესაძლო ვერსიებით ავსებს.

მეზობელი ქალი ამ კონტექსტში კიდევ უფრო საინტერესო ხდება. მასში მე ვხედავ ნიჭის ისეთ ვერსიას, რომელიც შესაძლებლობად დარჩა და ბოლომდე რეალობად ვერ იქცა — ადამიანს, რომელსაც შეუძლია, მაგრამ საკუთარ შესაძლებლობებს ბოლომდე არ მიჰყვება და ამის გამო სხვების ნდობასაც კარგავს.

შესაძლოა ამიტომაც არის მნიშვნელოვანი, რომ სწორედ ის მიკეთებს პროცედურას. თითქოს სიზმარში ჩემი ერთ-ერთი შიში ასეთ ფორმას იღებს: არ მინდა ჩემი პროფესიული სახე იმ ადამიანური თვისებების გავლენით განისაზღვროს, რომლებიც ჩემთვის არასაკმარისობასთან, შეჩერებასთან ან საკუთარი შესაძლებლობების ვერ გამოყენებასთან ასოცირდება.

და მაინც, სიზმარში მე არ ვყრი იმ ნემსებს და არ ვანადგურებ მათ. პირიქით, ვაგროვებ და უკან ვაბრუნებ.

ეს დეტალი ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია. მიუხედავად იმისა, რომ გაბრაზებული ვარ და შედეგით უკმაყოფილო, სხვის ნიჭს, შრომას ან ინსტრუმენტებს მთლიანად არ ვაუფასურებ. თითქოს შემიძლია ვთქვა: "შენ შეიძლება ვერ გააკეთე ის, რაც უნდა გაგეკეთებინა, მაგრამ ის, რაც ღირებული იყო, მაინც ღირებულია და მე მას პატივს ვცემ".

ამიტომ ჩემი გაბრაზება აქ უფრო კონკრეტულია: პრობლემა არაა ის, რომ ვიღაცამ სცადა. პრობლემა ისაა, რომ პასუხისმგებლობა საკუთარ შესაძლებლობაზე უნდა აეღო მანამდე, სანამ იტყოდა, რომ ამის გაკეთება შეეძლო.

ეს კი ძალიან ახლოს არის იმასთან, რასაც ახლა საკუთარ თავთანაც ვარკვევ. მე ვიცი, რომ ვიშრომე. ვიცი, რომ მოვემზადე. მაგრამ მაინც მაწუხებს კითხვა — ნამდვილად საკმარისი იყო თუ არა ის, რაც შევთავაზე? და ხომ არ იყო რაღაც ისეთი, რასაც მე ვერ ვხედავ?

დედაჩემის ყოფნაც ამ სიზმარში ძალიან მშვიდი, მაგრამ მნიშვნელოვანი დეტალია. ის არაფერს აკეთებს და არაფერს ასწორებს. უბრალოდ ხედავს ჩემს მდგომარეობას. რეალურ ცხოვრებაშიც ის არის ადამიანი, რომელმაც იცის, რამდენი შრომა ჩავდე ამ პროცესში და რამდენად მძაფრად განვიცადე ეს ყველაფერი. ამიტომ მისი ყოფნა სიზმარში უფრო მოწმობის ფუნქციას ასრულებს — ვიღაცამ იცის, რომ მე ეს უბრალოდ არ „მითამაშია“; ამ ყველაფერში მართლა ბევრი რამ ჩავდე.

საბოლოოდ, მგონია, რომ სიზმრის ყველაზე მტკივნეული ნაწილი თავად დამახინჯებული სახე კი არ არის, არამედ სარკეში საკუთარი თავისადმი ნდობის დროებითი დაკარგვა.

მე ჯერ კიდევ არ ვიცი, როგორ შემაფასეს. ამიტომაც ჩემი გონება ცდილობს ამ გაურკვევლობას რაიმე ფორმა მისცეს და ამ შემთხვევაში ეს ფორმა იყო სახე, რომელიც უცებ აღარ ემთხვეოდა იმას, რასაც საკუთარ თავში ვიცნობდი.

მაგრამ სიზმარში ერთი რამ მაინც არ დამიკარგავს: საკუთარი თავის დაცვის უნარი. მე მაშინვე ვამჩნევ, რომ რაღაც არასწორად მოხდა, ვსვამ კითხვას, ვითხოვ პასუხისმგებლობას და არ ვცდილობ საკუთარი განცდის უარყოფას.

შეიძლება სწორედ ეს იყოს ამ სიზმრის უფრო ღრმა ნაწილი: სხვის შეფასებას შეიძლება ჰქონდეს ძალა, დროებით შემაცვალოს საკუთარი თავის აღქმა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მისი შეფასება ჩემი საბოლოო სახე ხდება.

ჯერ პასუხს ველოდები. ამიტომ სარკეში დანახული სახე ჯერ ბოლომდე სანდო არ არის. შეიძლება უბრალოდ ის აჩვენებს, რამდენად დაუცველი ვიგრძენი თავი იმ მომენტში და არა იმას, თუ სინამდვილეში როგორი ვიყავი იმ ოთახში.

30.04.2026: Against the Current

Last week, I had my first day at my new job as a communication and service trainer.

A few days before starting, I had a dream.

In the dream, I returned to my previous workplace - the job where I had been fired for political reasons. I entered the room where my former unit used to work, but I immediately felt disconnected from the place. I didn’t understand why I was there anymore or what purpose I had in returning.

I wasn’t speaking to anyone, and no one was speaking to me either. I remember seeing two of my former colleagues talking to each other while I simply stood there silently, observing their conversation from a distance.

Then the scene shifted. It was evening, perhaps the end of the workday. I don’t clearly remember whether I was leaving the office or walking toward it, but I remember one image very vividly. It felt almost cinematic.

I was walking in the exact opposite direction from everyone else. Literally everyone around me was moving one way, while I alone was walking the other way.

What stood out most was the silence. Nobody said anything. And I myself felt strangely calm and steady. There was no pity, no regret, no emotional collapse. I just kept walking with a very grounded sense of certainty, even while moving against the flow of everyone else.

Then I reached another street - the one leading toward the university I graduated from. As I crossed the road, a middle-aged woman suddenly stopped her car directly in front of me, almost as if trying to block my path.

But the strange thing was that the car was tiny. It didn’t feel like a real obstacle.

Without hesitation, I simply stepped onto the car, walked over it, and continued on my way. As I stepped on it, I looked directly at the woman inside. I didn’t say anything, but the feeling was very clear: you tried to place a barrier in front of me, but it has no real power over me anymore.

Then I stepped back down onto the street and continued walking forward.

That’s what I remember from the dream I had shortly before starting my new job.

22.05.2026: Authenticity Under Examination

I'm trying to recall a dream I had yesterday, on 22 May.

In the dream, I was sitting at a large round table with several other people. It felt as though they were gathered to judge or evaluate me, although I wasn't entirely sure what the purpose of the meeting was. At the opposite end of the table sat the leader of the group, who, oddly enough, was the current Prime Minister of Georgia. That detail amused me when I woke up, especially because I strongly disagree with him politically and see him as lacking integrity.

The whole situation felt like an evaluation or examination. He was asking me questions, and I was expected to answer them. My mother was sitting among the other people at the table, and I remember how incredibly anxious she was. She seemed deeply distressed that her daughter was being judged so strictly.

As I answered the questions, I became aware that my sincere responses might reveal very personal, perhaps even sensitive, things about me. I remember consciously deciding that I wanted to remain completely honest and spontaneous rather than tailoring my answers to protect myself or make a better impression. It felt important to stay true to myself, regardless of the consequences.

I also had the impression that the man leading the evaluation was both irritated by my honesty and, at the same time, somewhat respectful of it. He seemed to recognize that my answers were genuine, even if they weren't what he wanted to hear.

At one point, I was asked to choose from a collection of objects—perhaps toys or little animal figures; I can't remember exactly. I chose one that I perceived as representing a Black transgender figure. I distinctly remember thinking, "I know what they will assume about me because of this choice." But even so, I didn't want to choose differently simply to avoid being judged. I wanted my choice to reflect what genuinely felt right to me.

After the questioning ended, I noticed that my mother had become so overwhelmed that she was experiencing chest pain. I guided her into another room, gave her some medication to help her calm down, and asked her to call an ambulance. I remember feeling genuinely worried about her.

Then I found myself waiting for the committee's verdict. What strikes me now is that I don't remember feeling particularly afraid or insecure about the outcome. I was simply waiting.

Finally, a woman approached me and said, "We wanted to make you look foolish, but I have to admit that we didn't succeed."

That's where the dream ended.

When I woke up, the strongest feeling I was left with was that they couldn't diminish me. They couldn't make me shrink or betray myself. They had to acknowledge that I wasn't easily intimidated or made smaller than I am.

The timing of the dream also feels meaningful. It came just before the week in which I begun my work as a communication trainer, stepping into a new professional role. That makes me wonder whether the dream reflects an inner preparation for being seen, evaluated, and perhaps challenged, while remaining authentic under pressure.

ივლისი, 2026

გუშინ სიზმარი ვნახე. გარშემო დაძაბული მოლოდინის განცდა იყო, რაღაც აპოკალიფსური ცვლილების მოლოდინში ყველა შეშინებული და არეული დაიარებოდა. დღე იყო, თუმცა ბნელოდა, ზუსტად ისე, როგორც ქარიშხლის მოლოდინში ჩამოწილილი ღრუბლების დროს, ქარი მოუსვენრობის განცდას ქმნიდა და დაჭიმულ მოლოდინს კიდევ უფრო ამძაფრებდა. შემდეგ ის გამოჩნდა - დეინერის ტარგარიენის დრაკონი, ისეთივე ძლევამოსილი იყო ჩემს სიზმარში, როგორიც ტელევიზორის ეკრანზე ჩანდა. მიწაზე რომ დაეშვა, თვალი გამისწორა და და ნისკარტით მომესალმა. ერთდროულად იყო უზარმაზარი და ჩემი თანასწორი. სასიამოვნო განცდა მქონდა - ყველაზე ძლევამოსილი არსების რჩეული ვიყავი, თუმცა ამავე დროს თავს მის თანასწორად ვგრძნობდი, თითქოს ეს პატივი კი არა ბუნებრივი იყო. ირგვლივ გაოცების შეძახილები მესმოდა. რაც მათთვის მოულოდნელი იყო, ჩემთვის კანონზომიერი ჩანდა. პალმის პოთლების რხევა მახსოვს, როგორც ჩანს, დეინერისის სამეფოსეული გარემო სრულად აღიბეჭდა ჩემს სიზმარშიც. 

იმავე ღამეს ვიღაცის დაკრძალვაზე ვიყავი, ვალი უნდა მომეხადა. მდინარე გადავიარე, ნაპირთან ახლოს მოულოდნელი დაბრკოლება დამხვდა - მორებზე უნდა გამევლო თოკის ან რამე ხელმოსაჭიდის გარეშე და რამაც შემაშფოთა - მორები გაპოხილი იყო, სლიკინა. ვიღაც კაცი დამხვდა, ნაცნობობის განცდა მქონდა, თითქოს უნდა დამხმარებოდა და ასეც მოხდა. პირდაპირ ძველ სასტუმროში ამოვყავი თავი. ვიწრო, მბრუნავი კიბე იყო, თოთოეულ საფეხურზე ასასვლელად ჯერ დარაბების წყება უნდა გაგეხსნა, თავბრუ არ უნდა დაგხვეოდა და უსაფრთხოდ დაგებიჯებინა ფეხი მორიგ საფეხურზე. ისეთი განცდა იყო, თითქოს თეატრის სცენაზე ვიყავი, კიბე ბოძზე იყო დახვეული და მაყურებლები ჩემს თითოეულ მოქმედებას გაფაციცებით აკვირდებოდნენ. ბოლო საფეხური მქონდა დარჩენილი, როცა გამეღვიძა.

პირველ სცენაში მთელი გარემო რაღაც გარდაუვალი მოვლენის მოლოდინშია. დღეა, მაგრამ ბნელა; ქარი, მძიმე ღრუბლები და ადამიანების არეულობა ქმნის განცდას, რომ ძველი წესრიგი მალე შეიცვლება. ჩემთვის ეს უფრო შინაგანი მდგომარეობის სურათია, ვიდრე კონკრეტული კატასტროფის. თითქოს ცვლილება უკვე იგრძნობა, მაგრამ ჯერ არ ჩანს, კონკრეტულად რას მოიტანს.

ამ ფონზე დრაკონის გამოჩენა ჩემთვის შიშის გაგრძელება კი არა, თითქმის საპირისპირო განცდაა. ის უზარმაზარია, ძლევამოსილია და ყველასთვის მოულოდნელად ჩნდება, ყველაზე მნიშვნელოვანი კი ის არის, როგორ მექცევა მე: თვალს მისწორებს და თითქოს უკვე მიცნობს. გარშემო მყოფებისთვის ეს დაუჯერებელი მოვლენაა, ჩემთვის კი — თითქმის ბუნებრივი. აქ განსაკუთრებით საინტერესოა ჩემი განცდა: „რჩეული“ ვარ, მაგრამ ამავდროულად თავს მის თანასწორად ვგრძნობ. ანუ ჩემთვის ეს არ არის სხვისგან მიღებული განსაკუთრებული სტატუსი. უფრო ჰგავს შინაგან აღქმას, რომ ამ ძალასთან ახლოს ყოფნა ჩემთვის უცხო არ არის. თითქოს რაღაც ისეთი, რაც სხვებისთვის უზარმაზარი და საშიშია, მე უკვე შემიძლია საკუთარ დონეზე მივიღო.

დრაკონს მე მხოლოდ „ძალაუფლების სიმბოლოდ“ არ განვმარტავ. შეიძლება ის წარმოადგენდეს იმ შესაძლებლობას, რომელსაც საკუთარ თავში ახლა უფრო მკაფიოდ ვგრძნობ — ძალას, რომელიც ჯერ ბოლომდე არ ვიცი, როგორ გამოვიყენო, მაგრამ რომლის არსებობისაც აღარ მეშინია. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რომ დრაკონთან ურთიერთობა არ არის ბრძოლა. არც მისი დამორჩილება მინდა და არც მის წინაშე ვკარგავ თავს. უბრალოდ ერთ სივრცეში ვდგავართ.

შემდეგ სიზმარი უცებ იცვლის ტონს: ვიღაცის დაკრძალვა, ვალის მოხდა, მდინარის გადაკვეთა. აქ უკვე მითოლოგიური ძალის ნაცვლად ჩნდება პასუხისმგებლობა. ვიღაცის დაკრძალვაზე ყოფნა ჩემთვის შეიძლება ნიშნავდეს რაღაცის დასრულებას - არა აუცილებლად ადამიანის ან კონკრეტული ურთიერთობის, არამედ ძველი ეტაპის, ვალდებულების ან იდენტობის, რომლისთვისაც რაღაც უნდა „გადავიხადო“, რათა გზა გავაგრძელო.

მდინარე კიდევ ერთხელ ჩნდება, მაგრამ ამჯერად გადასვლა მარტივი არ არის. ნაპირთან მოულოდნელი დაბრკოლებაა, მორები სველია და სრიალებს. ანუ გზა არსებობს, მაგრამ უსაფრთხო და კომფორტული არ არის. საინტერესოა, რომ დაბრკოლების გადალახვა მარტო არ მიწევს — ჩნდება კაცი, რომლის მიმართაც ნაცნობობის განცდა მაქვს და რომელიც მეხმარება. ეს ნაწილი ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რადგან პირველი სცენისგან განსხვავებით აქ აღარ არის განცდა, რომ ყველაფრის გაკეთება მარტომ უნდა შევძლო. ძალა და დახმარების მიღება ერთმანეთს არ გამორიცხავს. შეიძლება ვიცოდე, რომ შემიძლია რაღაცის გადალახვა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ყველა მონაკვეთი სრულიად მარტო უნდა გავიარო.

ამის შემდეგ ძველ სასტუმროში აღმოვაჩენ საკუთარ თავს და იწყება ყველაზე რთული ნაწილი — ვიწრო, მბრუნავი კიბე. ყოველ საფეხურზე ასასვლელად რაღაც უნდა გავხსნა, თავბრუ არ უნდა დამეხვეს და ფეხი ზუსტად უნდა დავდგა. ამ დროს უკვე მაყურებლებიც არიან და თითქოს ჩემს თითოეულ მოძრაობას აკვირდებიან.

ეს უკვე ძალიან ჰგავს იმ მდგომარეობას, როცა შემდეგი ეტაპი არსებობს, მაგრამ მასზე გადასვლა ავტომატურად არ ხდება. დიდი ძალის განცდის მიუხედავად, პრაქტიკული მოძრაობა მაინც პატარა ნაბიჯებისგან შედგება. დრაკონთან თანასწორობის განცდა გარანტირებულს არ ხდის კიბეზე უსაფრთხოს ჩასვლას.

და ალბათ სწორედ აქ ერთდება სიზმრის ორი ნაწილი.

პირველ ნაწილში მე ვხედავ საკუთარ თავს რაღაც უზარმაზარის გვერდით და არ ვკარგავ თავს. მეორე ნაწილში კი ვხედავ, რომ რეალური გზა მაინც მოითხოვს სიფრთხილეს, კონცენტრაციას და მოთმინებას. შინაგანი ძალის განცდა და ყოველდღიური სიზუსტე ერთმანეთის საპირისპირო აღარ არის. ყველაზე საინტერესო კი ისაა, რომ მთელი ეს კიბე თეატრის სცენას ჰგავს და მაყურებლები ჩემს თითოეულ მოძრაობას აკვირდებიან. ეს შეიძლება იმ განცდას ირეკლავდეს, რომ ახლა რასაც ვაკეთებ, თითქოს შეფასების ქვეშაა — სხვები უყურებენ, სწორად ვიქცევი თუ არა, რამდენად კარგად გავივლი ამ ეტაპს, ხომ არ დავკარგავ წონასწორობას.

დრაკონის სცენა ამ ყველაფერს თითქოს სხვა მხრიდან აჩვენებს. გარეთ შეიძლება დიდი ცვლილების მოლოდინი იყოს, ადამიანები შეიძლება დაბნეულები იყვნენ, გარემო შეიძლება არასტაბილურად გამოიყურებოდეს, მაგრამ მე სიზმარში პირველად არ მაქვს განცდა, რომ ამ ყველაფრის წინაშე პატარა ვარ. შემიძლია ძალიან დიდ რამეს შევხედო და არც შევშინდე, არც დავიკარგო მასში, ხოლო კიბე მახსენებს, რომ ეს განცდა თავისთავად საკმარისი არ არის. შემდეგი ეტაპი მაინც კონკრეტული ნაბიჯებისგან შედგება - ზოგჯერ სრიალა მორებზე გავლა, ზოგჯერ დახმარების მიღება, ზოგჯერ კი ძალიან ფრთხილად ერთი საფეხურის შემდეგ მეორეზე ფეხის დადგმა.

ამიტომ ამ სიზმარში ჩემთვის მთავარი არაა ის, რომ დრაკონმა ამირჩია. უფრო ისაა, რომ მის გვერდით ყოფნისას საკუთარი თავი არ დამიკარგავს. და ალბათ ახლა სწორედ ეს არის ჩემთვის მნიშვნელოვანი: დიდი ცვლილების მოლოდინში არ მოვთხოვო საკუთარ თავს, რომ უკვე ვიცოდე, რა იქნება შემდეგ. საკმარისია ვიცოდე, რომ რაც არ უნდა შეიცვალოს, შემიძლია ამ ცვლილების წინაშე საკუთარი მასშტაბი შევინარჩუნო და დარჩენილი საფეხურებიც გავიარო.

ბოლო საფეხური ჯერ არ ჩანს მიღწეული. მაგრამ ის უკვე ჩანს.